Mist op de Noordkaap...

Vanmorgen wakker gemaakt door het oorverdovende geluid van 2 straaljagers die vlak over kwamen vliegen. Ik kon het eerst nog niet helemaal plaatsen. Ze raasden als een gek vlak langs de klif en het monument. Even dacht ik....toch niet weer....Oslo in het achterhoofd. Edith en Peter stonden met hun T3 vlak achter ons en hebben de straaljagers nog op de foto weten te krijgen. De ochtend begon met mooi weer, dus even dachten we dat we de wandeling konden gaan maken, helaas betrok het al vrij snel, de Noordkaap ingepakt in een dichte nevelige mist. En zo konden we het vliegeren en de wandeling op onze buik schrijven, helaas. Maar ook wel mooi om het contrast te zien en hoe snel het dus om kan slaan. Zo ontzettend dankbaar zijn met de mooie dag die we gehad hebben en ook wel medeleven met alle toeristen die vandaag pas aan zijn gekomen. Het is opvallend een stuk minder druk dan gister. Kennelijk kan er vanuit het dal al wel een aardige inschatting gemaakt worden over hoe het weer is. Waarschijnlijk dat sommige mensen dan hun verblijf ook even uitstellen. De hele dag een beetje rustig aan gedaan, gekletst met Edith en Peter en verder lekker lezen, schrijven en foto's bewerken. We eten in het restaurant Bacalao een traditioneel Noors gerecht met kabeljauw in tomatensaus en ik had verschillende soorten vis in een witte wijn saus.

Erg lekker! Om 0030 toch nog even naar buiten om wat foto' s te maken in de mist. Elia had heel toepasselijk zijn helaas pindakaas t-shirt aan!

De Noordkaap, gehaald!!

Vroeg opgestaan. Vandaag toch maar even naar de garage om te kijken waar dat tikkende geluid vandaan komt. We hebben niet zo veel zin om straks stil te staan. Bij de Shell in Honningsvag naar de garage. Het is druk dus we moeten wachten tot na de lunch. De monteur stapt in en rijdt een klein rondje en zet de bus toch maar even op de brug....hmm.

Ook hij heeft het tikkende geluid gehoord maar onder de brug kan hij niks vreemds vinden en geeft aan dat we zonder grote problemen gewoon verder moeten kunnen rijden. Hij vermoedt dat er rond de aandrijfas wat frictie is ontstaan en geeft daarvoor de slechte Noorse wegen de schuld. We betalen 200kr en als we opnieuw verder rijden is het geluid ook verdwenen. Toch even fijn om het te checken voordat we straks echt met pech op de Noordkaap staan.

Vanuit Honningsvag nu dan toch echt doorrijden naar de Noordkaap, het is nog ongeveer 30km.

We komen rond 1400u aan (nadat we 470Nkr hebben betaald) en wonder boven wonder is het droog en hebben we zelfs een strak blauwe lucht en zonnig weer. We passeren een heel aantal campers op het parkeerterrein en vinden een mooi plekje vooraan! Daar staat ons busje dan.....

We besluiten het bezoekerscentrum te bekijken en zien een onwijs gave film over de Noordkaap (alle seizoenen) op een mega-groot-3-schermen-breed-beeldscherm. Bij de souvenirwinkel kopen we kaarten om vanaf hier te versturen. De post krijgt een origineel Noordkaap stempel, dat is wel grappig! Nog even een beetje in de omgeving gewandeld en foto's gemaakt

.

Terug bij de camper ontmoeten we Nederlanders met een t3, ze zijn net aangekomen. Een heel tijd met hen gekletst en afgesproken bij de middernachtszon nog even een drankje te doen. Elia is inmiddels druk in de weer met het oppompen van de bank. De bank die al 6 weken met ons meereist maar nog nooit is opgepompt. Ten eerste vanwege het aflatende weer, ten tweede vanwege de pomp met een niet passende sluiting. Dus....Elia is nog even wat campers langs gegaan om te kijken of hij ergens een pomp kon lenen, helaas. Wel kon hij van het Nederlandse stel (Peter en Edith) de compressor lenen (die van ons had het begeven) zodat hij iig een stukje op weg geholpen werd.

En toen kwam het hoogte punt, met de bank en een fles wijn het mooiste plekje zoeken om de middernachtzon te bekijken, tot heel wat hilariteit van onze omstanders....We waren een attractie op zich.

Ik weet niet hoeveel mensen ons op de foto hebben gezet ipv de globe. We staan vast leuk in de vakantiealbums....En natuurlijk moesten er ook veel mensen bij me op de bank zitten. Een Duitse gids sprak ons ook nog even aan, of hij op de bank mocht, want hij was een fervent couchsurfer en dit was toch wel een unieke kans om ook op de Noordkaap te couchsurfen, ach ja waarom ook niet . Het was tegen half 1 's nachts een drukte van jewelste. Bussen vol toeristen kwamen op het laatste moment ook nog even rondkijken. Uiteindelijk vertrekt het gros van de mensen om 0100. Het bezoekerscentrum gaat dicht, de volle toeristenbussen zijn weer weg. En dan komen de motorrijders, allen met hun motoren ook nog even poseren voor de globe erg grappig! Wij vermaken ons vanaf de bank en kijken het geheel toe en Peter haalt nog maar even een flesje rose! Op het laatste moment als er bijna niemand meer is (rond 3en) is het dan echt tijd voor foto's. Elia en Peter zijn nog zo moedig om de globe te beklimmen, Edith en ik blijven maar veilig aan de grond (en nee heeft er niks mee te maken dat ik niet lenig genoeg zou zijn ). Wat een topavond op een topplek!! Dit is toch wel de meest unieke ervaring tot nu toe.....(een foto van ons vieren volgt nog, Edith zal deze nog mailen)

27-07-2011 Mist op de Noordkaap...

Vanmorgen wakker gemaakt door het oorverdovende geluid van 2 straaljagers die vlak over kwamen vliegen. Ik kon het eerst nog niet helemaal plaatsen. Ze raasden als een gek vlak langs de klif en het monument. Even dacht ik....toch niet weer....Oslo in het achterhoofd. Edith en Peter stonden met hun T3 vlak achter ons en hebben de straaljagers nog op de foto weten te krijgen. De ochtend begon met mooi weer, dus even dachten we dat we de wandeling konden gaan maken, helaas betrok het al vrij snel, de Noordkaap ingepakt in een dichte nevelige mist. En zo konden we het vliegeren en de wandeling op onze buik schrijven, helaas. Maar ook wel mooi om het contrast te zien en hoe snel het dus om kan slaan. Zo ontzettend dankbaar zijn met de mooie dag die we gehad hebben en ook wel medeleven met alle toeristen die vandaag pas aan zijn gekomen. Het is opvallend een stuk minder druk dan gister. Kennelijk kan er vanuit het dal al wel een aardige inschatting gemaakt worden over hoe het weer is. Waarschijnlijk dat sommige mensen dan hun verblijf ook even uitstellen. De hele dag een beetje rustig aan gedaan, gekletst met Edith en Peter en verder lekker lezen, schrijven en foto's bewerken. We eten in het restaurant Bacalao een traditioneel Noors gerecht met kabeljauw in tomatensaus en ik had verschillende soorten vis in een witte wijn saus.

Erg lekker! Om 0030 toch nog even naar buiten om wat foto' s te maken in de mist. Elia had heel toepasselijk zijn helaas pindakaas t-shirt aan!

Honningsvag

Regen, regen en nog eens regen 100km voor de Noordkaap, dat beloofd wat.....We doen maar rustig aan in de hoop dat we snel wat mooier weer hebben. De Noordkaap is toch wel een beetje letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de reis (en meteen ook het keerpunt en dus start van de terugreis). We komen aan bij de Noordkaaptunnel waar je tol betaald om de Noordkaap op te komen. We maken vanwege het slechte weer ook maar even een tussenstop bij Honningsvag, nog een redelijk dorp van omvang, maar niet al te veel te beleven. Nu regent het ook dus dat maakt het nog wat minder aantrekkelijk.

Het enige restaurantje (Corner, op de hoek...jaja bij de turisteninformatie) wat wij weten te vinden is erg saai en kil van buiten, maar binnen is het een gezellige en drukke boel (niet gek aangezien het en regent en er niet zoveel andere gelegenheden zijn om te eten/drinken). We lopen nog een rondje langs de kerk en de haven en komen daar oude bekenden van Elia tegen uit de Meern.....tja de wereld is klein....

Zij zijn onderweg naar de Ice-Bar.....dus niet veel later volgen wij! Tja het is toch slecht weer en koud..... dan is een drankje in een iglo toch logisch?? Een grappige ervaring. Met rode poncho's aan betreden we het koude ijswerk. Het ijs komt uit de omgeving (Sapmi) en wordt met speciaal transport naar Honningsvag gereden, een hele onderneming. We krijgen 2 drankjes waarvan 1 in een glas van ijs....brrrr!! Leuk om zo ook de mensen in de zomer te laten ervaren hoe het er in de winter aan toe gaat....

We willen verder rijden naar een camping richting de Noordkaap maar dan horen we opeens een tikkend geluid, een geluid wat we eerder ook al eens gehoord hebben maar het niet konden plaatsen. Het lijkt erger te worden.....oh oh!! Zullen we dan toch stranden op de Noordkaap?? Aangezien het al lang na sluitingstijd was besloten om bij de eerste camping te stoppen om te overnachten, morgen dan toch nog maar even naar de garage. Aangezien we bijna in de middle of nowhere zitten raadt de campingeigenaar ons om naar het dichtstbijzijnde benzinestation (in Honningsvag) te gaan, die ook een garage heeft....Op de camping valt ons op hoeveel Nederlanders hier zijn......We gebruiken de tijd op de camping maar even goed om weer te wassen....helaas doet de droger het niet en is het buiten nog steeds nat!! Het heeft de hele dag echt onophoudelijk geregend....dus de kleren nog maar even binnen proberen te laten drogen....en heel hard duimen voor mooi weer....

Rockcarvings @ Alta

Lekker vroeg op de eerste ferry naar Svensberg (erg rustig zo vroeg in de morgen zoals jullie kunnen zien..). We rijden eenleuke korte route langs het Lyngenfjord.

We nemen weer een ferry van Lyngseidet naar Olderdalen, voorlopig de laatste ferry vermoeden we...En dan doen we een opmerkelijke ontdekking,.....de Kerstman komen we toch pas in Finland tegen??.

Onderweg komen we bij de picknick plekken steeds vaker van die toeristische sami tentjes tegen, ze verkopen er rendierhuiden en geweien. We stoppen bij Gildentun voor een mooi uitzicht en dan zien we dat we toch echt bijna bij de Noordkaap zijn...helaas is het weer bewolkt.

Op de weg naar Alta neemt het aantal vliegen en muggen op onze voorruit exponentieel toe... Niet veel verder treffen we de rendieren op de weg, in het voorjaar trekken de Sami met hun rendieren richting de Noordkaap dus het is geen wonder dat we ze hier vaak aantreffen.

De rendieren zijn een stuk kleiner dan Elanden en zijn er in verschillende kleurtypes. De witte rendieren verklappen vaak waar ze zitten, want die zijn tegen het groen/bruine landschap beter te spotten dan de bruine rendieren, maar in de winter is het natuurlijk omgekeerd. We komen bij Alta (Hjemmelluft), een plaatsje wat we speciaal aandoen vanwege de eeuwenoude rotstekeningen. De tekeningen zijn met hamer en beitel in de rots geslagen, later zijn de tekeningen door onderzoekers met rode vloeistof ingevuld om ze beter te laten opvallen.

Er wordt gedacht dat ze oorspronkelijk ook een rode kleur hadden. Er ligt een 3 km lang wandelpad langs de verschillende rotsen met de tekeningen, in totaal zijn er meer dan 5000 tekeningen gevonden. De route loopt langs de kust een super mooie omgeving...

De rotstekeningen staan op Unesco werelderfgoedlijst. De oudste tekeningen zijn zo'n 6300 jaar oud. Erg interessant om te zien en grappig om te lezen welke betekenis er aan de verhalen gegeven is.

Dit moeten wel skietjes zijn toch???We komen op de tekeningen iig veel rendieren tegen...

Na de stop Alta rijden we door een hoge kale vlakte op weg naar de Noordkaap (200km). Waar Elia onderweg nog even via wat stenen in een riviertje de overkant probeert te bereiken.....helaas.....niet gelukt

We passeren een volgende rendierenkudde vlak voor de Sennalandet.

Het landschap wordt vlakker en minder aantrekkelijk, we hebben diep respect voor de vele fietsers die we onderweg tegenkomen.

Vlak voor de tunnels die we in komen staan borden, pas op voor rendieren, gelukkig zijn we de beesten niet in de tunnel tegengekomen. We slapen langs baai nog 100km voor de Noordkaap. Ze hebben er hier een stapels stenen opgestapeld en wij kunnen het natuurlijk niet laten daar nog een steentje bij op te doen....

‘S Avonds nog even een korte wandeling gemaakt in de omgeving.....

Tromso

En we gaan weer verder..... en ja af en toeeten we best gezond.....

Blijft gek om soms wel meer dan 10 km om te rijden om uiteindelijk 2 km te overbruggen, gewoon omdat het landschap het niet toelaat om in een rechte lijn te rijden..... We komen op de Nordlysvegen, de noorderlichtweg....

Alleen jammer dat we dat in de zomermaanden niet zullen zien. Het Noorderlicht is geloof ik alleen rond januari en februari te zien (misschien ook eerder), wat overigens een supermooi verschijnsel is.

Elia denkt dat er meer verkeersborden bestaan die waarschuwen voor Elanden dan dat er daadwerkelijk elanden bestaan, ik zou hem bijna geloven....Ook hebben we nergens zoveel flitspalen gezien als in Noord Noorwegen...

Tromso staat bekend als trendy studentenstad, ook wel het parijs van het noorden als we de reisgids mogen geloven

. Het is in ieder geval de grootste stad in het Scandinavische poolgebied (waar vandaan in het verleden ook de poolexpedities van Roald Amundsen vertrokken). Het centrum bevindt zich op een eiland. We wandelen de Fjellheisen op, een berg buiten het centrum met een mooi uitzicht over de stad en de omgeving. Er zijn 2 routes om hoog, 1 loodrecht onder de kabelbaan, kort maar steil en 1 met een omweg maar dan minder steil. We besluiten toch maar de langere route te nemen om iets meer te kunnen genieten van het uitzicht. Na een uurtje en voor mij toch wel wat op adem komen bereiken we de top. Leuk!

Onderweg nog een praatje gemaakt met mensen die in Tromso wonen, zij vertelden ons dat het dodenaantal van de aanslag van gister inmiddels al is opgelopen tot 96, ongelofelijk (inmiddels weten we dat het slachtofferaantal gelukkig bijgesteld is naar beneden...)! In Noorwegen schijnt de maximale straf 21 jaar te zijn waardoor hij waarschijnlijk na 17 jaar vrij zal komen. Op dit moment speelt de vraag dan ook of de grondwet aangepast zou moeten worden, je zou toch bijna denken dat dat wel moet!

Boven drinken we een koffie en nemen daarna de kabelbaan weer naar beneden.

In de kabelbaan ook nog even gesproken met een ander stel uit Tromso en die gaven als tip dat Polaria erg leuk zou zijn. Eerst passeren we nog de Ishavskatedraal waar net op dat moment een huwelijk werd voltrokken enhet leuke was: de bruidegom was Nederlands (volledig in marinierspak).

Volgende stop Polaria; een nationaal onderzoeks- en informatiecentrum voor de poolgebieden met name voor de Noordpool. In de bioscoop werd een film getoond over Svalbard (Spitsbergen, door de Nederlander Willem Barents ontdekt). Gaaf die Arctische wildernis en dieren. In het zeeaquarium zwemmen Arctische vissoorten en er is een zeehondenbassin.

Bootje besturen...

.

Het centrum van Tromso is erg gezellig, helaas op het tijdstip dat wij arriveren al gesloten. Bij de kerk wordt een eredienst gehouden om de slachtoffers van de aanslag te herdenken, voor ieder slachtoffer brandt een kaarsje.

Tromso heeft ookmooie gebouwen zoals de kerk en Polarium hierboven, maar ook de bibliotheek is erg gaaf!

In het centrum van Tromso

We rijden nog even door het centrum, langs de universiteiten en wilden nog even een kijkje nemen bij de skischansen, helaas belanden we per ongeluk in een tunnel die ons vervolgens een aantal kilometer verder op de E8 doet belanden, we besluiten maar door te rijden. We hadden best nog wat tijd in Tromso willen blijven, maar aangezien op zondag ook alles is gesloten heeft het niet zo veel zin. Tegen 2100u komen we aan bij Breivikeidet en helaas is de laatste ferry net vertrokken, dat wordt wachten tot morgenochtend voor we weer verder kunnen.....

Harstad…..of toch niet….

Lekker uitgeslapen, gedouched, boodschappen gedaan, getankt en banden weer opgepompt, klaar voor vertrek. We gaan richting Harstad. Hier schijnt een zwembad in een grot gemaakt te zijn en staat ook nog een gerestaureerd kanon uit de tweede wereldoorlog. Eerst nog even ergens brunchen om 1600u.... Ferry van Flesnes naar Refsnes (jaja, het zijn verschillende plaatsen). We kwamen tegen 20.00u aan en helaas zowel Adolf kanon en het zwembad (Grottebadet) logischerwijs al gesloten, en het restaurant (wat het beste restaurant van Noorwegen zou moeten zijn) hebben we ook overgeslagen en dat was dan Harstad.... Elia vindt Harstad een beetje een pauperstad, en heel erg goed bijgehouden is het ook niet. Het schijnt wel een belangrijke plaats van de Vesteralen te zijn.... We krijgen hier meerdere smsjes en een telefoontje uit NL om te vragen of alles goed is, er is in Oslo een bomaanslag gepleegd en op een dichtbij gelegen eiland is er geschoten. Wij zijn gelukkig al een tijd weg uit Oslo, maar wat een drama zeg, heftig voor de mensen daar.

Brug over naar vaste land, we verlaten de Vesteralen en rijden verder over een klein stukje van de King Olavs road (E10), daarna houden we de E6 en E8 aan naar Tromso, wat nog 300km is. Hoogstwaarschijnlijk zullen we ergens onderweg overnachten. Wat ons opvalt is dat ze in Noorwegen veel dezelfde plaatsnamen gebruiken. Dan denken, huh hier zijn we toch al geweest, maar dan is het toch echt heel ergens anders. Zoals het plaatsje A, dat ligt op de Lofoten maar ook op Vesteralen (wat toch echt niet heel ver uit elkaar ligt...). We passeren meerdere jachtgebieden, die met bordjes zijn aangegeven, geen wonder dat wij hier geen rendieren kunnen spotten..... Nog 130km tot Tromso.

Whalesafari, Andenes Vesteralen

Vandaag was het nog een klein stukje rijden naar Andenes op het eiland Andoya. We komen langs Bleik, met mooie witte stranden die lopen tot Andenes (schijnt de langste mooie kust van de regio te zijn, maar zonder zon is het toch een stukje minder mooi dan het strand op de Lofoten). Vlak voor de kust ligt hier een vogeleiland waar de papegaaiduikers in de zomer paren (puffin the seaparrot, een onwijs grappige vogel die we helaas niet hebben gezien). We passeren op de weg allerlei vage elektriciteitsnetwerken in de vorm van piramides, er mogen geen foto's van gemaakt worden, geen idee wat het is. Doet wat buitenaards aan. We passeren ook nog het raketlanceerplatform van Andenes. We besluiten de auto in het centrum neer te zetten en met de fietsen door Andenes te gaan. Meteen willen we even kijken of we een whalesafari kunnen boeken voor morgen. In de lonely planet lezen we dat Andenes enkel en alleen daarvoor interessant is. In het toeristenkantoor vragen we naar de verschillen tussen de maatschappijen. Er zijn 2 verschillende maatschappijen met het enige verschil; de snelheid op het water. We besluiten toch de nostalgische boot te nemen en dus de lange route (en wat heeft Elia daar spijt van......). Bij de ticketbalie werd ons gevraagd waarom we niet meteen vandaag mee zouden gaan. Euuh ja waarom ook niet. Snel nog even terug gefietst naar de bus om ons warm aan te kleden, nog even een extra fleece-shirt en thermobroek aan (handschoenen en muts mee) en natuurlijk opgeladen (ahum) camera's, filmcamera en verrekijker mee. Snel nog even een broodje gegeten en koffie gedronken (en ook daarvan zal Elia spijt krijgen ). Om 1400u begon de safari met een rondleiding door het museum en kregen we heel veel interessante en nuttige info over met name de spermwhale. Dus voor de liefhebber even wat ‘ wist je datjes.....'

Wist je dat...

• De spermwhale zijn naam dankt aan sperma....Kennelijk lijkt de olieachtige vloeistof in zijn hoofd op sperma. In Nederland en in andere landen zijn ze de beesten toch maar anders gaan noemen. In Nederland kennen we de spermwhale als potvis.
• De potvis tot 18 meter lang kan worden en zo zwaar weegt als 12 olifanten tezamen....
• De potvis een zoogdier is net als de mens, maar niet zo als wij de aandrang voelt om adem te halen..... Dus als hij per ongeluk vergeet naar de oppervlakte te komen hij verdrinkt.
• Dat hij2 km diep kan duiken en tot 90 minuten onder water kan blijven, dat hij hiervoor zijn gigantische longen (van 2 meter) helemaal kan dubbel vouwen......Hij perst de lucht er helemaal uit in twee keer spuiten (wat wij kunnen zien op het water), vervolgens klapt zijn rug dubbel en zwiert zijn staart de lucht in.
• De potvis speciale sonar gebruikt om zijn prooi te detecteren en dat hij hiermee in het donkerste van zee net zo goed, al dan niet beter, kan waarnemen dan wij mensen kunnen zien......
• De potvis voornamelijk inktvis eet en hij soms wel een Giant Squid van 18 meter verorbert en zelf niet altijd ongeschonden uit de strijd komt....
• Hij zijn prooi niet dood kauwt maar in zijn geheel inslikt....... Zijn onderkaak is meer voor de sier, hij zuigt zijn prooi gewoon naar binnen.
• Er veel potvissen in de zomer vlak voor de kust van Andenes zwemmen omdat er door de lange zonuren meer plankton, meer vissen en dus ook meer inktvissen rondzwemmen voor de kust..........
• Dat er vlak voor de kust van Andenes al hele grote dieptes zijn en we daarom ‘maar' 2 uur vanaf de kust al potvissen zouden moeten kunnen zien.......

Zo genoeg biologieles voor nu haha. Oh ja nog één interessant weetje, ook dolfijnen zijn in staat om te besluiten niet meer te ademen. Het schijnt dat zelfmoord onder dolfijnen nog wel eens voorkomt bij dolfijnen die in gevangenschap leven. Om 1600u gingen we dan echt aan boord van de Reine. Een mooie oude boot die nog steeds, en zelfs vandaag de dag gebruikt wordt voor wetenschappelijk onderzoek naar de potvis en andere walvissoorten.

Het onderzoeksteam bestaat voornamelijk uit Spanjaarden, Duitsers en Zwitsers, geen enkele Noor doet mee. Als we onze gids hierna vragen geeft ze aan dat er in Noorwegen niet zo heel veel interesse is in de walvissen. Ze worden voor lief genomen, er wordt nog steeds op ze gejaagd. Voor buitenlandse walvisliefhebbers is Andenes de plek om de beesten te bestuderen. We varen vrij snel de open zee op en komen dan een stuk of 15 dolfijnen tegen, erg grappig. De zee is ruw en de boot heeft dus ook aardig wat deining en de magen van ons en de andere passagiers krijgen het dan ook aardig te verduren.

We hadden wel een pil (tegen zeeziekte) mee gekregen, maar natuurlijk te eigenwijs om hem in de nemen (en wat zal Elia daar spijt van krijgen ). Het is dan ook hier dat de eerste spuugzakjes al te voorschijn komen en niet veel later is Elia ook de pineut. Gelukkig voelt hij zich niet heel erg beroerd en is nog prima in staat om tussen de bedrijven door (lees 3 zakjes) mooie foto's te maken van de potvissen en Minke walvissen die we met enig geduld toch kunnen spotten. Je moet er wat voor over hebben, maar wat gaaf is dat zeg! Het was wel ijskoud, dus super blij dat we zo warm aangekleed waren. Eén van de medewerkers op de boot gaf aan dat 50 tot 60% van de mensen zeeziek wordt op een dag met zulke golven. Veel van de mensen (inclusief Elia) hebben dan ook de soep met brood overgeslagen die aan boord geserveerd werd. Ik ben gelukkig de dans ontsprongen. Voor de mensen die echt de hele weg boven een spuugzak en onder een deken hebben doorgebracht was dit vast niet de excursie die ze ervan verwacht hadden, voor ons was het gelukkig een super ervaring. We kwamen pas rond 21.00u weer terug aan land, dus toen zo snel mogelijk de camper opgezocht om en een plekje op de Andenes camping opgezocht. Elia had ook aan land nog steeds de deining in zijn lijf, heeft even geduurd voordat hij weer ‘aan land' was, hihi. Op de camping hebben we laat nog bamisoep gemaakt, Elia had nog niks gegeten en we hebben ook nog ‘even' ons blog geupdate (We lopen nog steeds wat achter zoals jullie merken....)

Lofoten/Vesteralen

Vanmorgen kwamen er tijdens het ontbijt nog wat schaapies langs rennen, erg gezellig. We rijden weer verder en komen langs café Rebecca, een super leuk café/restaurantje in een oude kerk. Het is super leuk ingericht, de open haard aan, en daar hadden ze toch echt de meest lekkere wafels tot nu toe. Ook daar raken we even in gesprek met Noren die verbaasd zijn over onze lange vakantie in hun land

. Onderweg passeren we een beest waarvan we wat moeite hadden het te plaatsen, ik zeg lama.....Of dat beest vrij rondliep, geen idee, Rendieren en Elanden oke, maar Lamas??

We komen bij de hoofdstad van de Lofoten Solvaer. Helaas heeft het mooie weer van gister ons weer verlaten en hebben we nu weer mist. We vinden de stad minder schattig dan de andere plekken die we aangedaan hebben. De mooie bergen die de stad omringen kunnen we helaas niet goed zien door de mist, ook de onder (geoefende) klimmers bekende ‘Svolvaer Geit' een hoge berg waar je van het ene punt (hoorn) naar het andere kan springen (1,5m) kunnen we niet zien. Grappig detail is dat de campings goedkoper worden hoe noordelijker we komen, de diesel echter wordt duurder. We vervolgen de weg richting Lauvik. Nog even een mooie fotostop gemaakt op een berg die uitkeek over de bergen, zee en mooie bloemetjes.

Via Grunnfer naar Fiskebol en dan zijn we al bijna aan het einde van de Lofoten. Bij het plaatsje summerhuset verandert de weg naar een ongeasfalteerde weg met grote gaten en hobbels, arme bus! De maximale toegestane snelheid van 50 halen we dan ook bij lange na niet.

Onderweg nog een gezonken schip/bootje gepasseerd, mooie plaatje. Van Fiskebol naar Melbu varen we met de ferry over naar de Vesteraelen. Het schijnt door de meeste mensen minder geliefd te zijn dan de Lofoten, wij daarentegen vinden het hier ook echt heel mooi. Stokmarknes en Sortland passeren we en bij een picnic plek in Buksnes treffen we weer een vos die net een vogel gevangen heeft.

Hij lijkt totaal geen last te hebben van onze aanwezigheid dus dat geeft ons mooi de mogelijkheid hem even op de foto te zetten. Snel duiken we nog even een stukje boerenland op om met de bus een mooie foto van de middernachtzon te maken.....Het is echt prachtig hier!! We vinden echt een hele mooie overnachtingsplek, in the middle of nowhere, geen camper te bekennen met zicht op de middernachtzon in de nabijheid van weer ontelbare schaapjes, als we nu nog niet lekker kunnen slapen......zzzzz Hoewel die bellen, kunnen die niet af???