16-07-2011 Swartisen, net niet

Vanmorgen vroeg wakker geworden om met het bootje de Isprins (IJsprins) naar de gletsjer te gaan.

Na een kilometer wandeling bereiken we het restaurant. Daar spreken we de gids voor de gletsjerhike, een Nederlandse meid (Anneke) die inmiddels 8 jaar in Noorwegen woont en oorspronkelijk uit jaja..... Apeldoorn komt. De wereld is klein. Helaas helaas is er geen plek meer en dus zit er niets anders op dan terug te gaan naar de camper en morgen weer terug te komen. Ik ben een beetje bang spijt te krijgen wanneer we de hike over slaan. Dus we besluiten maar eens een keer vroeg een camping op te zoeken en de was te doen en beter nog, te BBQen. De eerste keer tijdens onze reis, nu hebben we tijd en lekker weer dus moet het er van komen. En het was heerlijk!!

Op de camping heb ik Elia ingemaakt met pingpong, of misschien was het andersom??

17-07-2011 Swartisen, nu wel!

Vanmorgen op tijd vanaf de camping vertrokken om de met hetzelfde bootje weer naar de Swartisen te komen. Elia heeft eerst weer van een heerlijke verse wafel genoten....

ik geloof dat we echt moeten kijken of we in NL een alternatief voor hem kunnen vinden, hij is echt verslaafd!!! Tegen 12 uur is de groep compleet en de lucht strak blauw met een heerlijk zonnetje. We gaan in totaal met 7 mensen plus de gids de Gletsjer op. Onder de mensen nog 2 Nederlandse jongens, een Duits echtpaar en één Noor. We vullen een formulier in waarop we verklaren op eigen risico de gletsjer op te gaan, niet onder invloed te zijn en goed te luisteren naar de gids. Van een afstand lijkt de Gletsjer niet zo gevaarlijk, maar pas dichtbij wordt duidelijk hoe groot en zwaar de ijsmassa is, die constant in beweging is. De Swartisen is de één na grootste gletsjer van Noorwegen, de ijsdikte varieert van 100m tot 250m. We worden eerst met een bus 3km verder gebracht vanwaar er eerst een mooie klim gemaakt moet worden naar het hutje waar alle spullen liggen. Het is best een aardige klim met mooi uitzicht over het meer en het is hier waar we (tijdelijk) afscheid moeten nemen van één van de Nederlandse jongens. Hij besluit bij de hut toch maar niet mee te gaan het ijs op, combinatie van beperkte conditie en hoogtevrees doen hem de das om. Bij de hut maken wij ons gereed voor de echte gletsjer hike, hier krijgen wij onze gear voor op het ijs, een helm, een ander paar stevige schoenen, ijzers met spikes (ik ben even vergeten hoe ze heten) en een axe. We moeten nog een stukje hoger om op het ijs te kunnen klimmen.

Bij het ijs aangekomen worden we aan een touw vastgemaakt en Elia mag als hekkensluiter. Het is een enorm machtige ervaring om op zo'n dik pak ijs te staan waar de natuur de afgelopen eeuwen zijn sporen heeft achtergelaten. De ijsmassa is nog steeds in beweging en op foto's van de afgelopen jaren is te zien hoe de gletsjer zich op trekt en vervolgens ook weer richting dal werkt. We klimmen met gebruik van onze gear over diepe spleten in het ijs die zich gevuld hebben met smeltwater. Het ijs heeft een mooie diep blauwe/grijze kleur (de Swartisen dankt zijn naam aan de kleur van het ijs, maar echt zwart kan ik het niet noemen).

We gaan niet hard vooruit, het touw moet strak blijven tussen je voorganger en de persoon die jouw volgt, maar het uitzicht maakt het meer dan goed. In totaal leggen we maar 1,82 km af op het ijs.

Aangezien Elia achteraan liep mocht hij als eerste naar beneden en met wat aanwijzingen van gids Anneke heeft hij ons veilig weer naar beneden kunnen leiden. Een super toffe ervaring...Blij dat we dit gedaan hebben.

De bus nog even getankt met water, ons omgekleed en maar weer verder op pad richting Bodo. Onderweg maakt een vogel nog een kleine inschattingfout en raakt zo ons dak, geloof dat hij er alleen wat hoofdpijn aan over heeft gehouden

. In Bodo zullen we uiteindelijk de oversteek maken naar de Lofoten. Bodo wordt dan ook de toegangspoort genoemd, en behalve de Saltstraumen (in de buurt) is daar ook niet heel veel te beleven. De Saltstraumen ligt circa 30 km ten oosten van de stad Bodo. Het smalle kanaal verbindt de Saltfjord met de Skjerstadfjord. Het is de sterkste getijstroom in de wereld. Tot 400 miljoen m³ (ton) zeewater passeert elke zes uur door een 3 km lange en 150 m brede zeestraat, met snelheden van 20 knopen (ongeveer 37 km/u). Waar de stroming op zijn sterkst is, kunnen draaikolken van 10 m in diameter en 5 m diep ontstaan. We komen helaas net te laat voor om de stroming op zijn sterkst te zien dus we moeten weer 6 uur wachten en dus zit er niets anders op dan vannacht om 1:39u maar weer eens te gaan kijken. Als we 's nachts weer terug komen is het nog steeds licht, er is een mooie rode gloed ontstaan bij de zonsondergang en aan de andere kant zien we de maan verschijnen, bijzonder om mee te maken. Wat ons opvalt is de enorme hoeveelheid zeemeeuwen die zich bij de Saltstraumen verzameld hebben, maar ergens ook niet heel gek, want met de stroming komt er ook een heleboel vis mee. We zijn niet de enige die ‘ s nachts op pad zijn, een handvol andere toeristen is ook gekomen om dit natuurverschijnsel te bekijken.