We rijden het laatste stukje langs het Snasavatnet om naar de Rv 17 te komen, ook wel de Kykstriksveien genoemd (Coastal Road) beschreven als een van de werelds mooiste toeristische routes. Bij Skogmo duiken we de Rv 17 op en nemen we de eerste Ferry van Holm naar Vennesund. Bij Vik slaan we even af om een kopje koffie te drinken en de route verder te plannen, voordat we straks dingen voorbij rijden. Het eerste gedeelte van de route op de Rv17 is nog niet zo heel bijzonder. Het ziet er verlaten uit, veel campings zijn gesloten en in de restaurantjes valt ook weinig leven te bekennen. Wel is het meteen op te merken dat het landschap langs deze route anders is dan onder Trondheim. Het is meer groen, andere flora en fauna. Het enige want steevast met ons meereist is de regen

  Daarom moet Elia nog even een regenjas kopen....En we vinden een intersport in Bronnosund. Een leuk schattig dorpje wat ons een beetje doet denken aan zeeland. We willen naar Torghatten, dit is een berg met een groot gat erin. Er zijn een aantal mythen over hoe het gat is ontstaan, die zullen we jullie besparen, maar de foto's willen we wel graag met jullie delen. Het was een wandeling van ongeveer 20 minuten, aan het einde van de ‘grot' waren een aantal roofvogels met elkaar aan het discussiëren over wie recht had op de prooi. Mooie wandeling en mooi uitzicht en beter nog, eenmaal terug bij de camper werd het zowaar mooi weer.

In de reisbrochure gelezen dat de gemiddelde zomertemperatuur van deze omgeving ongeveer 10 graden is. Dan hebben wij ook meteen antwoord op onze vraag waarom de Noren zo snel een korte broek en t-shirts aantrekken en erger nog  ijsjes eten (ook al is het koud en regenachtig). Dat komt natuurlijk omdat het voor hen hoogzomer is wanneer het net iets boven de 10 graden is

. We komen op de volgende van de vele ferry's die de kykstriksveien kent en deze brengt ons van Horn naar Andalsvagen. En na een korte fotostop weer met de ferry over van Forvik naar Tjotta.

En daar onze eerste eland gespot, zonder gewei. Maar niet veel verder troffen we de volgende al in een groepje in de mist, wat een grote beesten zeg! De Noren noemen het ‘Elg'. Even verderop moesten we stoppen om ze over de weg te laten lopen

. Het was 00:30u en nog helemaal licht, maar omdat het zo rustig op de weg komen ze waarschijnlijk te voorschijn. Aan het einde van het eiland komen we een groot standbeeld tegen van een Elk, kennelijk zijn ze extra goed vertegenwoordigd op dit eiland.

We rijden nog even verder en vinden een supermooie overnachtingslocatie onder de Helgelandsbrua brug, een 1065 meter lange brug die Alstahaug met Leirfjord verbindt...er zijn nog wat mensen aan het vissen...