Vanmorgen vroeg opgestaan, het weer was niet top, maar beter dan gister en dus wagen we de gok om de wandeling te gaan maken naar de Kjeragbolten aan het Lysefjord. We hebben al meerdere foto' s gezien van het daverende uitzicht vanaf de top en de steen die 1000m boven de klif hangt

!

Het mooie uitzicht zullen wij niet gaan meemaken, het weer is te mistig dus even twijfelen we nog...zullen we dan wel gaan?? Nou ja, we zijn er nu, dus nu moet het gebeuren.... We kleden ons goed aan, genoeg eten en drinken mee en gaan...Na de eerste 100 meter zijn we de rode padmarkeringen (iets wat lijkt op een T of een pijl) al kwijt, euuhhh oke, afdwalen van de route schijnt gevaarlijk te zijn. Gelukkig zijn we niet de enige op de berg er zijn nog een enkele anderen die met ons deze tocht aangaan die overigens wel op enige afstand van ons lopen. We zien een soort ijzeren hekwerk in een stijl stukje berg en we vragen ons af of dat de route aangeeft of dat we daar juist niet mogen komen. We besluiten het te bekijken en het blijkt inderdaad de route te zijn, wat een ongelofelijk klim en geklauter...! En dat is de eerste van de vele die zullen komen. Is dat was ze bedoelen met physically demanding terrain...

Nou we hebben meteen een goede proef van wat ons te wachten staat. De route is met uitzicht ongetwijfeld verschrikkelijk mooi, nu in de mist doet het wat spookachtig aan, wat ook wel wat heeft. We raken natuurlijk ergens halverwege de route nogmaals de weg kwijt, de mist is zo dicht dat we nog geen 10 meter verder kunnen kijken, en aangezien de paaltjes soms wel (max.) 20 tot 30 meter uit elkaar staan (of wij hebben er meerdere over het hoofd gezien, ook goed mogelijk

)is het toch wat lastig om weer op de juiste weg te komen.

Gelukkig kunnen we op het geluid afgaande nog een groepje Russen treffen die al een tijdje op zoek waren, maar toch het pad weer gevonden hadden. Het was een jong stel vermoedelijk met hun (schoon)ouders, moeders was niet heel erg ‘amused' dat ze nog lang niet op de top was....We laten de Russen achterons en komen later tot de ontdekking dat we ze ook niet meer boven of op de terugweg gezien hebben....Hopelijk hebben ze de rest van de route nog wel gevonden....

Even een poging de wolken/mist weg te blazen.....maar was niet te doen

Er komt een gedeelte dat we een pak sneeuw moeten oversteken, eronder is al veel sneeuw weggesmolten (het water stroomt er onder door). Dus toch enigszins voorzichtig over de sneeuw die ons gelukkig houdt.

Via een enorme klif bereiken we dan ineens na 6 km de top van de Kjerag (na 2,5 uur voor 6 kilometer....) Met de bekende Steen tussen de rotsen en zoals verwacht.....hadden we geen uitzicht.

En toch voelde het super om de top gehaald te hebben en de steen was zonder uitzicht al superrr eng...Het is enkel het idee dat je een afgrond van 1000m onder je hebt en dat 1 misstap fataal kan zijn. Elia stapte dapper op de steen en durfde zelfs nog a la Karate kit op 1 been te gaan staan. Ik durfde echter nog net 1 voet op de steen te zetten, ik was bang dat als ik er met beide voetjes op zou staan ik er niet meer vanaf zou durven....Dus snel een foto en met knikkende knieën maar weer terug. Ik weet niet of ik met volledig zicht gedurfd zou hebben, verwacht het niet.....

Voor degene die de steen ook nog even willen zien en dan met uitzicht, zoek op google afbeeldingen op :kjeragbolten!

Bovenop de berg hebben we nog even genoten van onze overwinning en geluncht en ons opgemaakt voor de weg terug.....

Zelfs met verrekijker....zie je niks.,...

De terug weg is dezelfde .....dus wat we omhoog geklommen hebben konden we nu ook weer naar beneden klauteren....Er op is vermoeiend, maar wel een stuk makkelijker en minder belastend voor de spieren dan eraf!

Onderweg konden we gelukkig vertrouwen op de GPSroute van Elia, dus echt verdwalen zouden we niet meer....

Onderweg nog een Deens echtpaar gesproken (beide leerkrachten waarvan de vrouw ook op een dove school had lesgegeven, toevallig). Later ontmoeten we ook nog een engels stel wat net een aantal nachten in hutten in de bergen had geslapen....Ze hadden 5 dagen a elkaar een hike gedaan als dit......met grote rugzakken pffff! Ik moest er toen niet aan denken....Ik kon aan het einde niet meer.....

ik was echt stuk....Maar gelukkig dan komt uiteindelijk dan toch het uitzicht op het restaurant als beginpunt....We hebben het gehaald WHOEHOE!!!

KLAAR met de stenen